Iedereen die iets weet over Borderline persoonlijkheidsstoornis, zal het niet verbazen dat een relatie aangaan met iemand die aan deze ziekte lijdt, altijd een zeker risico met zich mee brengt. Hoeveel gevallen zijn er niet bekend van mensen die ondanks hun gevoelens van genegenheid tegenover de patiënt, toch besluiten de relatie te beëindigen? Of gevallen waarbij men zo intensief heeft geprobeerd om de borderliner te helpen en te leven met de stoornis, dat men zo uitgeput is geraakt dat zijzelf voor psychotherapie in aanmerking komen? Een borderline relatie gaat niet over rozen. Feit is dat het ziektebeeld zich niet leent voor een gezonde en evenwichtige liefdesrelatie. Slechts als de patiënt een niveau van zelfbewustzijn heeft bereikt waarbij hij in staat om aansprakelijk te zijn, en te willen zijn, voor zijn gedrag en als de partner een grote mate van tolerantie en begrip bezit, heeft de borderline relatie een kans van slagen. De beslissing om een relatie te moeten beëindigen vanwege de geestelijke gezondheid van een partner is natuurlijk ontzettend naar. Immers, liefde overstijgt welk ziektebeeld dan ook. Net zoals een fysieke aandoening over het algemeen geen belemmering vormt voor twee mensen om een liefdesrelatie aan te gaan, geldt vaak hetzelfde voor mensen met geestelijke aandoeningen. Des te tragischer is het besef dat liefde vaak niet genoeg is om dergelijke relaties in stand te houden en dat hiervoor buitengewoon veel werk nodig is. De partner weet van te voren zelden of hij bereid is dit werk met als inzet de relatie te behouden, wat slopend kan zijn, te doen. Gelukkig zijn er steeds meer belangenorganisaties voor borderliners, zoals bijvoorbeeld Stichting Borderline. Niet alleen ondersteunen dergelijke organisaties patiënten die dagelijks last hebben van het ziektebeeld, ook focussen zij zich steeds meer en steeds succesvoller op families en partners van borderliners.

(Visited 505 times, 1 visits today)